Kurbanlık Dialoglar

Benim çocukluğumda kurban bir iki gün önce satın alınıp eve getirilir bahçeye bağlanırdı. Ben zaten hayvan delisi bir çocuk olarak koyunu bayağı bir sahiplenir sağdan soldan ot toplayıp aklımca koyunu beslerdim. Bayram günüde koyunun ortalıklarda olmadığını görünce kendimi çılgın gibi yerden yere atardım. Kesildiğini hiç görmediğim için, koyunun kurban edildiğini anlamam uzun sürmüştür.Aslında bayramlarda da olsa evdeki çocukların bir koyunu görüp onu sevmesi bence çok güzel bir şey.

Lakin şimdilerde bizim evdeki kimse kurban telaşıyla uğraşmak istemiyor. Hatta bağış yapmayı düşündüler benim içime sinmedi itiraz ettim. Bugün gidip bir market ile konuştuk. Tesislere gidip bir koç beğendik. Karagözlü hırçın bir koç. Kesileceği zaman bize telefon açılacak. Gidip etini alacaklar.

Bence koçların ve danaların hepsi çok güzeldi. Hepsine karşı bir sevgi duydum.
İnşallah niyetlerimiz doğrudur ve bu güzel hayvanlar inşallah kurban olarak kabul görür.

Aşağıda gazetede okuduğum bir dialog var. Aslında tam benlik bir durum. Umarım sizinde yüzünüzde bir tebessüm oluşturur. İyi bayramlar!

“Ekrem bey elinde tuttuğu koyunla evinden içeri girer. Karısı Ayla hanım onları kapıda karşılar.

Ayla- Hoşgeldiniiiz. Nasıl, herkes gördü değil mi?
Ekrem- Evet Ayla Hanım herkes gördü. Mahallede tam 3 tur attık. Hatta kapıları çalıp koyunumuzu tanıştırdım.
A- Yormasaydın Nuriye’yi fazla. (koyuna eğilir ve sarılır) Nuriye!! Yoruldun mu kızım ? Yordu mu seni baban?!
E- Baba nereden çıktı be?! Benim sadece burcum koç. Hepsi o!! Ayrıca Nuriye için kızım deyip durma. Koca kadın oldu artık. 3 bayramdır bizimle. Neredeyse menopoza girecek.
A- Fena mı? 3 bayramdır koyuna para vermiyorsun işte!! Üstelik herkes koyun kesiyoruz sanıyor.
E- Biri tanıyacak diye ödüm kopuyor.
A- Ayol nasıl tanıyacaklar?! Koyun koyuna benzer.
E- Evin içinde biri görürse?
A- Rahmetli kaynanam derim. Reenkarnasyon geçirdi koyun oldu. Bizimle kalıyor derim.
E- Rica ederim Ayla . Ölmüş anneme koyun diyemezsin. Şimdi anlaşıldı koyuna zamanında niye annemin adını verdiğimiz.
A- Niye? Olamaz mı yani? Hem bak Nuriye’de seni pek seviyor. Belki de hakikaten odur. Hatırlasana baban geçen geldiğinde nasılda üzerine yürümüştü.
E- Ben anlamam Ayla, bu son bayram. Bayramın son günü kesiyorum ben Nuriye’yi.
A- Olamaaaz!!
E-Niye olmuyormuş canım? Ben bıktım artık bir koyunla koyun koyuna yaşamaktan. Etini dağıtırız, derisini de veririz.
A- Olamaaaz!!
E- Tamam derisini vermeyiz. Ne de olsa vitamini kabuğunda
A- Haha! Aman ne komik!
E- Asıl komik olan biziz Ayla. Evinde kesmeye kıyamayıp koyun besleyen başka kim vardır ya.
A- Üst kat komşumuz Necati Beyler! Gel benimle.

Evin salonuna geçerler. Salonda Necati Bey, eşi ve koçları oturmaktadır.

Necati- Hoş geldiniz Ekrem Bey!!
E- Si..si..siz de hoş geldiniz Necati bey..İyi bayramlar.. (karısına döner..) Valla haklıymışsın Ayla. Bizim gibiler varmış. Hatta bizden daha deliler varmış. Baksana millet bayram gezmesine bile koyunuyla geliyor.
N- Bizim sebebi ziyaretimiz başka Ekrem bey. Hayırlı bir iş için geldik biz. (önündeki koçu göstererek) Oğlumuz Tarık kızımız Nuriye’yi arka bahçede görüp pek bi beğenmiş. Eh bize de gelip istemek düştü tabii.. Allah’ın emri Peygamberin kavli ve et balık kurumunun izniyle; kızınız Nuriye’yi oğlumuz koçumuz Tarık’a istiyoruz.”